moskee-bijeenkomst

Communities zijn voor mij een goudmijn. Wie in een community stapt wordt in feite de mede-eigenaar van een goudmijn. Kennis, ervaring, contacten, een bepaalde ‘houding’ of persoonlijkheid; het zijn allemaal zaken waar de deelnemers onderling profijt van hebben. Daarbij is wel nodig een roze bril op te zetten en vooral kijken naar het beschikbare talent (“the gifts”). En komt het aan op het systematisch exploreren en mobiliseren van al die losse personen in huis hebben. Soms zijn die persoonlijke kwaliteit overigens wel wat weggedrukt (”most people are so institutionalised that the personal gifts are submerged”). Regelmatig ontdek ik bij toeval wat mensen in een groep allemaal in huis hebben; zaken die ook voor hun collega’s nogal eens goed verborgen waren. Vooral in de prive-sfeer wordt van alles en nog wat ondernomen; men is bijvoorbeeld sportcoach op hoog niveau of leidt een restaurant buiten kantooruren. Kwaliteiten die in het reguliere werk meer benut kunnen worden. In een community is de scheiding tussen privé en werk kleiner dan gebruikelijk en komt al het ‘goud’ eerder bovendrijven. De tekst is van Eelco Koolhaas, de foto is genomen tijdens de Rotterdamse moskeebijeenkomst 'Eenzame Kwesties'