Categorieën
ministerievanverhalen

Leven in het beleidsverhaal? Maak een game

Wie achter de muren van het openbaar bestuur heeft gekeken weet ook hoe leuk het er is. De materie waar dagelijks door competente professionals aan wordt gewerkt is bijna altijd boeiend, van digitalisering, logistiek tot aan de aanpak van droogte. De lijst van sterke verhalen is oneindig. Boeiende beleidsverhalen hebben daarom de potentie van een actieve groep volgers of zelfs fans. Die het niet altijd eens zijn met de gemaakte keuzes. Daar gaat het niet om, het gaat om actieve betrokkenheid.

Game als kans

Die betrokkenheid van de grond krijgen is het vak van de toekomst, onder de vlag community management. Community management als vak in aanbouw werkt gestaag aan het opbouwen van een repertoire. Een middel wat tot nu toe wat te weinig gebruikt wordt is een game. Echt een gemiste kans.

Wie in het onderwijs werkt, als vrijwilliger training geeft of alleen maar de eigen kinderen ziet worstelen met huiswerk weet, de concentratie spanne is laag. Vijftien tot twintig minuten volle aandacht is veel, heel veel. Wie tegelijkertijd diezelfde jongeren aan het gamen ziet, merkt ook dat het anders kan. De gamers gaan dag en nacht door, als het aan hen ligt. Kritisch onderzoek laat zien dat bewust gewerkt wordt met verslavende mechanismen. Dat is de foute kant van de zaak. De goede kant van de zaak is het gebruik van het verhaal. Niet allemaal, maar veel games zijn story games, met een narratieve structuur. De stap van jongeren naar alle leeftijden is echt niet zo’n grote, als het gaat om beleidsgames.

Ingrediënten van een beleidsgame

Een beleidsverhaal als een game? Om een grote groep in beweging of soms in vervoering te brengen. Hoe werkt dat? Wat is dan te doen?

Een eerste ingrediënt is personificatie en identificatie. Geef het beleidsverhaal een menselijk gezicht. Sommige beleidsmakers zijn inmiddels zo slim en goed bezig dat zij altijd een personage als symbool om het verhaal laten zweven. Soms wordt dit personage zelfs gebruikt als tool voor online participatie. Zo voor de hand liggend eigenlijk. En zo weinig nog gebruikt.

Het belangrijkste ingrediënt van een verhaal is de worsteling of de strijd. Conflict is de brandstof van elk verhaal, of, in wat een wat duurzamere variant, de stroom waar alles op draait. Hier ligt de grote charme en aantrekkingskracht van elk beleidsverhaal. Het gaat altijd om wikken en wegen en om kiezen. Daarbij is onderscheid te maken tussen grote en kleine conflicten en keuzes. Elke binnenstad dieselvrij in 2030? Dat is een grote verhaallijn. Maar ondertussen zijn er werkelijk onuitputtelijke en grote hoeveelheid kleine dilemma’s en keuzevragen. Dat is de reden waarom beleidswerk in essentie zo mooi is, afgezien van de ‘red tape’.

Met een game wordt het mogelijk al die kleine en soms grotere keuze naar een veel breder publiek te trekken. Laat de community spelen! Online en offline, dat maakt niet uit, dat is een kwestie van vormgeving. De aanpak van droogte? Maak een game. Logistiek en mobiliteit, speel het uit. Eenzaamheid en sociale cohesie, werk met die game. Het laatste voorbeeld is actueel, er is al geld gereserveerd om zo’n game te maken. Dat gaat dan om een groot bedrag, maar dat hoeft helemaal niet. Hoe duur is een bordspel, en dobbelstenen?

Leren van game industrie

Anders dan in een klassiek verhaal, in een boek of film, stelt een game wel extra eisen. In een game is geen tijd voor opbouw, de actie moet direct beginnen. Spelers moeten direct weten wat de volgende stap is. De kunst is te werken met beloningen, als motivering om door te spelen. Wie de techniek van het game goed bestudeert, kan ook voor beleidsmaterie nog veel ontdekken. Het openbaar heeft echt nieuwe functies nodig, community en spelmanagers. Die gaan er ook komen of zijn er zelfs al.

Meer lezen over game en beleid? Bijvoorbeeld ‘Making democracy fun. How game design can empower citizens and transform politics”. Josh Lerner, 2014. En natuurlijk allerlei boeken over game designing!