Hoge eisen aan een ‘nieuw beleidsverhaal’

 

Tijd voor nieuwe beleidsverhalen? In het boek ‘Change The Script‘ uit 2014 stelt auteur Theo Hendriks scherpe en vooral hoge eisen aan zo’n verhaal. Om meteen maar wat ontnuchterend te starten, ‘je’ doet het eerder fout dan goed!

‘We geloven je niet’

Dat heeft overigens niet alleen met de inhoud of de kwaliteit van de presentatie. Maar ook heel sterk met de persoon van de verteller(s). Vaak wordt een nieuw beleidsverhaal vooral voor een gelijkgestemden verteld, waarbij subtiel of minder subtiel wordt verwezen naar de waarden van die groep. Zo worden zij als het ware een beetje naar de mond gepraat. Dat helpt wel, maar van een ‘easy win’ is toch geen sprake. Die zogenaamd gelijkgestemden letter er namelijk scherp op of het wel een authentiek verhaal is. Bovendien weten ze dikwijls al zo veel dat zo niet zo gauw onder in de indruk zijn. In de woorden van de auteur, ‘hun acceptatiegebied is dikwijls laag’.

In zijn laatste boek ‘The Wow Starts Now’ uit 2018 wordt nog een belangrijke reden genoemd, voor het gebrek vertrouwen in de verteller. Wie een nieuw verhaal brengt krijgt nogal eens weinig fans omdat de verteller, dikwijls onbewust, irriteert (‘de verborgen intentie’). Te ijdel, te betweterig, te manipulatief of juist te veel zijn best doen om aardig gevonden te worden. Au, Theo Hendriks is er niet op uit om vrienden te maken (heel goed!).

Basisrepertoire

Een winnend nieuw verhaal vertellen, ‘change the script’, is desondanks wel mogelijk. Het basisrepertoire daarvoor bestaat volgens hem uit drie typen verhalen. Het verhaal van vroeger, het verhaal van de obstakels of het droomverhaal. Alle drie werken ze op zich goed en worden ze ook vaak gebruikt, vooral het middel doel aanpak, het verhaal van de obstakels.

In het verhaal van vroeger, Hendriks noemt dit het retroverhaal, wordt vooral gebruikt om oude waarden nogmaals in het licht te zetten. Of om juist te benadrukken hoe we in positieve zin inmiddels nieuwe waarden omarmen.

In het middel/doel verhaal, het verhaal van de obstakels, belicht de verteller hoeveel bloed, zweet en tranen nodig zijn om iets voor elkaar te krijgen. Voor niks gaat de zon op maar dan krijg je ook wat. Vooral entrepeneurs zijn dol op dit type verhalen.

In het droomverhaal wordt een prachtig eindbeeld neergezet, als een soort fotomoment. Dat laatste is tegelijk ook het lastigst, want voor je het weet wordt dat een ‘ver mijn het bed show’. Mooi verhaal, maar het zal onze tijd wel duren.

Wat staat op het spel?

Welke vorm ook gekozen wordt, de cruciale factor is vooral ‘of iets op het spel staat’. Een veranderverhaal krijgt pas fans, haalt ook ‘de onverschilligen’ over de streep, bij een echt gebrek aan goede alternatieven. Vluchten kan niet meer, het verhaal raakt ook persoonlijk. Duidelijk wordt dat maar weinig veranderverhalen aan deze eis voldoen. Expliciet praten over urgentie is daarbij niet slim, dat verlamt volgens de auteur juist. Over urgentie praten doe je vooral indirect, toehoorders moeten zelf de urgentie voelen.

Eerlijk zijn

Belangrijk is daarnaast eerlijk zijn. Als altijd! Niet romantiseren maar juist uitgebreid ingaan op problemen en tekorten van het eigen veranderverhaal. Daar zijn dus de obstakels weer. Toehoorders zijn volwassen en willen ook als zodanig behandeld worden.

Verbeeldingskracht?

Is er dan voor de fantasievolle verteller niks te halen. Gelukkig wel. Het helpt om een nieuw en groot visie verhaal wat ‘kleiner’ te maken door het te hangen aan een goed gekozen beeld. Opgesloten in het eigen huis? Binnenkort dansen we weer over straat! Door te kiezen voor een beeld dat beklijft, en aanspreekt.

About the author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *